Transliteratsiya

Asos qilib nemis tilining adabiy talaffuzi olinadi — xuddi nemis ism va joy nomlarini rus va oʻzbek tiliga oʻgirishda odatda qilinganidek. Mahalliy shevalarning xususiyatlari hisobga olinmaydi: muhimi — soʻz umumiy talaffuz meʼyorlariga koʻra qanday eshitiladi.

Ayrim harf birikmalari alohida harflar boʻyicha emas, balki butunligicha oʻgiriladi — chunki birgalikda ular alohida-alohida mavjud boʻlmagan bitta tovushni beradi: sch “ş” ga aylanadi (Schmidt → Şmidt), ch odatda “x” ga (Fuchs → Fuks), ei va ai — “ay” ga (Rainer → Rayner), eu va äu — “oy” ga (Neumann → Noyman), ß (yoki uning oʻrnini bosuvchi ss) esa — “s” ga (Straße → Ştrase).

Umlautlar soʻzdagi oʻrniga qarab farq qiladi: ä undoshdan keyin odatda “e” ga, soʻz boshida esa ochiqroq “e” ga aylanadi (Käthe → Kete), ö — “yo” ga (Löwe → Lyove), ü — soʻz oʻrtasida “yu” ga, boshida esa “i” ga (Übel → Ibel). v va w harflari ham yozilishidan farqli oʻqiladi: v koʻpincha “f” beradi (Volkmar → Folkmar), w esa — “v” (Wagner → Vagner).

Oʻzbek kirill alifbosi rus alifbosidagi barcha harflarni oʻz ichiga oladi (va nemis ismlari uchun kamdan-kam kerak boʻladigan oʻzining Ў, Қ, Ғ, Ҳ harflarini ham), shuning uchun kirillcha natija rus va oʻzbek tili uchun bir xil chiqadi. Undan oʻzbek lotinining ikkala varianti — eski (oʻ, gʻ, sh, ch) va 2026-yilgi yangi (ö, ğ, ş, ç) — avtomatik tarzda hosil qilinadi.

Bu qoidalarning soddalashtirilgan yaqinlashuvi, tayyor lugʻat emas: ayrim nomlar — masalan, tarixan shakllangan yozilishlar yoki nemis tilining oʻzi boshqa tillardan olgan soʻzlar — umumiy qoidalarga boʻysunmasligi va qoʻlda tekshirishni talab qilishi mumkin.